تأخير نماز از اول وقت به غايت مكروه است مگر در چند جا كه تأخير نماز از اول وقت سنّت است - و اللَّه أعلم » . و ظاهر آنست كه ادراك فضيلت نماز در اول وقت به اشتغال مقدمات آنست در اول وقت مثل آنكه چون وقت نماز در آيد مكلّف بلا توقّف و تأخير متوجّه طهارت شود ، و طهارت كرده شروع در نماز كند ، به اين قدر فضيلت اول وقت را در مىيابد ، و لازم نيست كه ادراك فضيلت در اول وقت موقوف بوده باشد به دخول نماز در اول وقت بلافاصله ، بلكه اشتغال به مقدمات آن مثل داخل شدن در نماز است چنانچه شيخ ما شيخ شهيد - نوّر اللَّه مرقده - فرموده است . و اما آنچه متضمّن آنست بعض از روايات مثل آن رواياتى كه ظاهرش مفيد خلاف كلام شيخ است - همچنان كه روايت شده است از ائمّهء معصومين - صلوات اللَّه عليهم اجمعين - : ما وقّر الصّلاة من اخّر الطّهارة حتّى يدخل وقتها . يعنى « توقير و تعظيم نماز نكرده است كسى كه تأخير طهارت كند تا آنكه وقت آن در آيد » ، كنايه از آنكه توقير نماز نكرده است كسى كه پيش از در آمدن وقت نماز طهارت نكرده باشد و موقوف عليه آن را بجا نياورده در انتظار آن نباشد تا آنكه چون وقت نماز درآيد بلافاصله داخل نماز شود - ظفر نيافتم بر آنكه روايت مذكوره را سندى باشد كه محل اعتماد تواند بود . و بر تقديرى كه عمل نمودن به اين روايت را مندرج سازيم در ضمن عمل كردن به روايتى كه روايت كرده است ثقة الاسلام در كتاب « كافى » به سند حسن از امام به حق ناطق امام جعفر صادق عليه السّلام كه آن حضرت فرموده‌اند كه : من سمع شيئا من الثّواب على شىء فصنعه كان له اجره و ان لم يكن كما بلغه . خلاصهء كلام امام عليه السّلام آنكه : « هر كس بشنود ترتّب چيزى را از ثواب بر عملى وجودا يا عدما يعنى به او برسد كه اقدام به فلان عمل يا ترك فلان عمل ثواب دارد و به فعل آورد آن را يا ترك نمايد آن را ، بوده باشد مر او را ثواب آن اگر چه نبوده باشد آن بر وجهى كه به